Świadectwo broni – co to właściwie jest? Definicja prawna
Proces ubiegania się o uprawnienia do posiadania broni wymaga od kandydatów biegłej znajomości przepisów prawnych. Ustawa o broni i amunicji precyzyjnie definiuje poszczególne rodzaje dokumentów i pozwoleń, a ich prawidłowe rozróżnienie jest kluczowe nie tylko podczas egzaminu, ale także w toku późniejszej eksploatacji broni. Jednym z pojęć, które często budzi wątpliwości u osób początkujących, jest świadectwo broni.
Pytanie
Świadectwo broni w myśl ustawy o broni i amunicji to: (art. 9 ust. 8 uobia)
- A: certyfikat producenta broni, umożliwiający jej bezpieczne użytkowanie
- B: potwierdzenie, że jednostka broni nie była rejestrowana kryminalistycznie
- C: pozwolenie na broń na okaziciela
Prawidłowa odpowiedź
C: pozwolenie na broń na okaziciela
Uzasadnienie
Zgodnie z brzmieniem artykułu 9 ustęp 8 Ustawy o broni i amunicji, termin „świadectwo broni” jest bezpośrednim synonimem i skrótem prawnym określającym pozwolenie na broń na okaziciela. Dokument ten różni się od standardowej legitymacji posiadacza broni tym, że jest wydawany podmiotom (np. agencjom ochrony, klubom sportowym czy szkołom), a nie osobom fizycznym na ich własny użytek. Prawidłowa interpretacja tego zapisu wyklucza pozostałe opcje – świadectwo broni nie jest dokumentem technicznym od producenta ani zaświadczeniem o historii kryminalnej danej jednostki broni, lecz specyficznym rodzajem uprawnienia administracyjnego.
Podstawa prawna
Art. 9 UoBiA:
1. Broń palną i amunicję do tej broni, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 11, można posiadać na podstawie pozwolenia na broń wydanego przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta wojewódzkiego Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych – na podstawie pozwolenia wydanego przez właściwego komendanta oddziału Żandarmerii Wojskowej.
2. Broń palną pozbawioną cech użytkowych można posiadać na podstawie karty rejestracyjnej broni pozbawionej cech użytkowych wydanej przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta wojewódzkiego Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych – właściwego komendanta oddziału Żandarmerii Wojskowej.
3. Miotacze gazu obezwładniającego oraz narzędzia i urządzenia, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 i 4, można posiadać na podstawie pozwolenia na broń wydanego przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta powiatowego Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych – na podstawie pozwolenia wydanego przez właściwego komendanta oddziału Żandarmerii Wojskowej.
4. Broń pneumatyczną można posiadać na podstawie karty rejestracyjnej broni pneumatycznej wydanej przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta powiatowego Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych – właściwego komendanta oddziału Żandarmerii Wojskowej.
5. Ilekroć w dalszych przepisach ustawy jest mowa o właściwych organach Policji, należy przez to rozumieć organy właściwe do wydawania pozwoleń na broń lub karty rejestracyjnej broni, o których mowa w ust. 1–4.
6. Pozwolenie na broń, karta rejestracyjna broni palnej pozbawionej cech użytkowych oraz karta rejestracyjna broni pneumatycznej są wydawane na czas nieokreślony.
7. Pozwolenie na broń palną bojową wydane w celach, o których mowa w art. 10 ust. 2 pkt 1 i 2, stanowi jednocześnie pozwolenie na broń gazową i alarmową.
8. Pozwolenie na broń na okaziciela, zwane dalej „świadectwem broni”, o którym mowa w art. 29 ust. 1, oraz legitymacja osoby dopuszczonej do posiadania broni, o której mowa w art. 30 ust. 1 i 2, wydawane są jedynie przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta wojewódzkiego Policji.
Przygotuj się na EgzaminWPA.pl