Autor: 9mm

Termin Złożenia Broni do Depozytu po Utracie Pozwolenia

Utrata pozwolenia na broń wiąże się z szeregiem obowiązków prawnych, które każdy posiadacz broni musi bezwzględnie przestrzegać. Niezastosowanie się do nich może skutkować poważnymi konsekwencjami. Kluczowe jest zrozumienie procedur dotyczących zbycia lub złożenia broni i amunicji do depozytu, aby uniknąć naruszenia przepisów Ustawy o broni i amunicji.

Pytanie

W przypadku utraty pozwolenia na broń, jeżeli broń nie zostanie zbyta, należy ją złożyć wraz z amunicją do depozytu właściwego organu Policji: (art. 22 ust. 3 uobia)

• A: w terminie 30 dni od utraty pozwolenia
• B: w terminie 14 dni od utraty pozwolenia
• C: w terminie 7 dni od utraty pozwolenia

Prawidłowa odpowiedź

A: w terminie 30 dni od utraty pozwolenia

Uzasadnienie

Zgodnie z Art. 22 ust. 3 Ustawy o broni i amunicji, osoba, która utraciła uprawnienie do posiadania broni i nie zbyła jej w wymaganym czasie, jest zobowiązana do złożenia broni i amunicji do depozytu właściwego organu Policji. Przepis ten jasno określa, że termin na dokonanie tej czynności wynosi 30 dni od momentu utraty pozwolenia, jeśli broń nie zostanie sprzedana w tym okresie. Najpierw należy podjąć próbę zbycia broni, a dopiero po upływie 30 dni, w przypadku braku zbycia, konieczne jest jej złożenie w depozycie.

Podstawa prawna

Art. 22 UoBiA:

1. Osoba, która utraciła uprawnienie do posiadania broni lub której unieważniono kartę rejestracyjną broni pneumatycznej, jest obowiązana niezwłocznie zbyć broń i amunicję do tej broni.

1a. Za wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1, uważa się także pozbawienie broni palnej cech użytkowych.

2. Zbycie broni, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić za pośrednictwem przedsiębiorcy uprawnionego do obrotu bronią lub w sposób, o którym mowa w art. 21.

3. Jeżeli broń nie zostanie zbyta w terminie 30 dni, należy ją złożyć wraz z amunicją do depozytu właściwego organu Policji.

4. Złożenie broni i amunicji do depozytu nie stanowi przeszkody do ich zbycia w trybie, o którym mowa w ust. 2.

---

Przygotuj się na EgzaminWPA.pl

Pozwolenie na broń do ochrony osobistej – kluczowe wymogi prawne

Proces uzyskiwania pozwolenia na broń palną w Polsce opiera się na ścisłych wytycznych zawartych w Ustawie o broni i amunicji. Jednym z najbardziej istotnych elementów procedury jest konieczność przedstawienia przez wnioskodawcę „ważnej przyczyny” posiadania broni. W przypadku ochrony osobistej, przepisy precyzują konkretny stan faktyczny, który musi zaistnieć, aby organ wydający decyzję mógł uznać argumentację strony za zasadną. Zrozumienie tych definicji jest kluczowe dla każdego, kto rozważa ubieganie się o tego typu uprawnienia.

Pytanie

Za ważną przyczynę posiadania broni do celów ochrony osobistej uważa się w szczególności: (art. 10. ust. 3 uobia)

• A: stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia
• B: zatrudnienie jako kwalifikowany pracownik ochrony fizycznej
• C: poczucie zagrożenia w związku z pełnioną służbą

Prawidłowa odpowiedź

A: stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia

Uzasadnienie

Zgodnie z brzmieniem art. 10 ust. 3 pkt 1 Ustawy o broni i amunicji (UoBiA), ustawodawca zdefiniował „ważną przyczynę” dla pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej jako stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia. Należy podkreślić, że wszystkie te trzy przesłanki muszą wystąpić łącznie – zagrożenie nie może być jedynie incydentalne (musi być stałe), nie może być tylko hipotetyczne (musi być realne) oraz musi wykraczać poza standardowe zagrożenie, na jakie narażony jest każdy obywatel (musi być ponadprzeciętne). Odpowiedzi B i C są błędne, ponieważ samo zatrudnienie w ochronie czy subiektywne poczucie zagrożenia wynikające ze służby nie stanowią automatycznie „ważnej przyczyny” wymienionej w tym konkretnym punkcie ustawy, choć dla funkcjonariuszy służb mundurowych przewidziano oddzielne ułatwienia w ust. 3a tego samego artykułu.

Podstawa prawna

Art. 10 UoBiA:

1. Właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni.

2. Pozwolenie na broń wydaje się w szczególności w celach:
1) ochrony osobistej;
2) ochrony osób i mienia;
3) łowieckich;
4) sportowych;
5) rekonstrukcji historycznych;
6) kolekcjonerskich;
7) pamiątkowych;
8) szkoleniowych.

3. Za ważną przyczynę, o której mowa w ust. 1, uważa się w szczególności:
1) stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia – dla pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej, osób i mienia;
2) posiadanie uprawnień do wykonywania polowania, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów – dla pozwolenia na broń do celów łowieckich;
3) udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b, oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego – dla pozwolenia na broń do celów sportowych;
4) udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu, którego statutowym celem jest organizowanie rekonstrukcji historycznych oraz zaświadczenie potwierdzające czynny udział w działalności statutowej – dla pozwolenia na broń do celów rekonstrukcji historycznych;
5) udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze kolekcjonerskim – dla pozwolenia na broń do celów kolekcjonerskich;
6) udokumentowane nabycie broni w drodze spadku, darowizny lub wyróżnienia – dla pozwolenia na broń do celów pamiątkowych;
7) posiadanie uprawnień, określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim oraz udokumentowane zarejestrowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich – dla pozwolenia na broń do celów szkoleniowych.

3a. Za ważną przyczynę posiadania broni dla pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej, osób i mienia uważa się także chęć wzmocnienia potencjału obronnego Rzeczypospolitej Polskiej zadeklarowaną przez funkcjonariusza Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Służby Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Celno-Skarbowej, Służby Więziennej, funkcjonariusza innej państwowej formacji uzbowjonej oraz żołnierza zawodowego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada przydzieloną mu broń służbową, a także osobę pełniącą terytorialną służbę wojskową co najmniej dwa lata.

4. Pozwolenie na broń, wydane w celach, o których mowa w ust. 2, uprawnia do posiadania następujących rodzajów broni i amunicji do niej:
1) do celów ochrony osobistej:
a) broni palnej: bojowej, gazowej, alarmowej w postaci pistoletów lub rewolwerów centralnego zapłonu o kalibrach od 6 mm do 12 mm,
b) przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej o średniej wartości prądu w obwodzie przekraczającej 10 mA,
c) miotaczy gazu obezwładniającego;
2) do celów ochrony osób lub mienia:
a) broni, o której mowa w pkt 1,
b) pistoletów sygnałowych,
c) pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm,
d) strzelb powtarzalnych o kalibrze wagomiarowym 12,
e) karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm;
3) do celów łowieckich – broni dopuszczonej do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów;
4) do celów sportowych – broni palnej:
a) bocznego zapłonu z lufami gwintowanymi, o kalibrze do 6 mm,
b) centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi, o kalibrze do 12 mm,
c) gładkolufowej,
d) przystosowanej do strzelania wyłącznie przy pomocy prochu czarnego (dymnego);
5) do celów szkoleniowych – broni, o której mowa w pkt 1–4;
6) do celów rekonstrukcji historycznych – broni alarmowej albo innej broni palnej, konstrukcyjnie przeznaczonej do strzelania wyłącznie amunicją ślepą, w tym samoczynnej;
7) do celów kolekcjonerskich lub pamiątkowych – broni, o której mowa w pkt 1–6.

5. Pozwolenie na broń, o którym mowa w ust. 1, nie może być wydane, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 2, na broń szczególnie niebezpieczną w postaci:
1) samoczynnej broni palnej, zdolnej do rażenia celów na odległość;
2) broni palnej wytworzonej lub przerobionej w sposób pozwalający na zatajenie jej przeznaczenia, a także broni imitującej inne przedmioty;
3) broni palnej wyposażonej w tłumik huku lub przystosowanej do strzelania z użyciem tłumika huku, z wyłączeniem pozwolenia na broń do celów łowieckich;
4) broni palnej, której nie można wykryć przy pomocy urządzeń przeznaczonych do kontroli osób i bagażu.

5a. Broń, o której mowa w ust. 5 pkt 3, posiadana na podstawie pozwolenia na broń do celów łowieckich może być używana wyłącznie do wykonywania odstrzału sanitarnego z nakazu wydanego na podstawie przepisów o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt.

6. Zabronione jest posiadanie amunicji szczególnie niebezpiecznej w postaci:
1) amunicji z pociskami wypełnionymi materiałami wybuchowymi, zapalającymi albo innymi substancjami, których działanie zagraża życiu lub zdrowiu oraz pocisków do takiej amunicji;
2) amunicji z pociskami pełnopłaszczowymi zawierającymi rdzeń wykonany z materiału twardszego niż stop ołowiu;
3) amunicji z pociskami podkalibrowymi, z płaszczem lub elementem wiodącym wykonanym z tworzyw sztucznych, z wyłączeniem amunicji przeznaczonej do strzelania z broni gładkolufowej;
4) amunicji wytworzonej niefabrycznie, w tym także takiej, do której wytworzenia wykorzystywane są fabrycznie nowe elementy amunicji, z wyłączeniem amunicji wytwarzanej na własny użytek przez osoby posiadające pozwolenie na broń myśliwską, sportową lub kolekcjonerską.

7. Właściwy organ Policji może w pozwoleniu na broń ograniczyć lub wykluczyć możliwość jej noszenia, co potwierdza się w legitymacji posiadacza broni.

8. Zabrania się noszenia broni posiadanej na podstawie pozwolenia do celów kolekcjonerskich lub pamiątkowych bez zgody właściwego organu Policji.

9. W rozumieniu ustawy noszenie broni oznacza każdy sposób przemieszczania załadowanej broni przez osobę posiadającą broń.

---

Przygotuj się na EgzaminWPA.pl

Wiek a pozwolenie na broń – kiedy można uzyskać je wcześniej?

Zrozumienie przepisów dotyczących dostępu do broni palnej w Polsce jest kluczowe dla każdego kandydata na strzelca lub myśliwego. Ustawa o broni i amunicji precyzyjnie określa wymogi wiekowe oraz procedury, które mają na celu zapewnienie bezpieczeństwa publicznego. Choć ogólna zasada wskazuje na konkretny wiek dojrzałości, ustawodawca przewidział pewne odstępstwa dla osób zaangażowanych w działalność sportową, łowiecką lub obronną pod egidą uznanych organizacji.

Pytanie

Na wniosek szkoły, organizacji sportowej, Polskiego Związku Łowieckiego, stowarzyszenia obronnego pozwolenie na broń służącą do celów sportowych lub łowieckich może być wydane osobie mającej ukończone: (art. 15 ust. 2 uobia)

• A: 18 lat
• B: 17 lat
• C: 16 lat

Prawidłowa odpowiedź

A: 18 lat

Uzasadnienie

Zgodnie z polskim prawem, podstawową granicą wieku uprawniającą do ubiegania się o pozwolenie na broń jest 21 lat (art. 15 ust. 1 pkt 1 UoBiA). Jednakże ustawodawca wprowadził istotny wyjątek w art. 15 ust. 2, który pozwala na obniżenie tego progu do 18 lat. Warunkiem koniecznym jest w tym przypadku wystąpienie z wnioskiem przez uprawniony podmiot, taki jak szkoła, organizacja sportowa, Polski Związek Łowiecki lub stowarzyszenie obronne. Takie pozwolenie jest ograniczone wyłącznie do celów sportowych lub łowieckich, co pozwala młodym, pełnoletnim osobom na rozwijanie swoich pasji i umiejętności w ramach kontrolowanych struktur organizacyjnych.

Podstawa prawna

Art. 15 UoBiA:

1. Pozwolenia na broń nie wydaje się osobom:
1) niemającym ukończonych 21 lat, z zastrzeżeniem ust. 2;
2) z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2123 oraz z 2023 r. poz. 1972), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej;
3) wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego;
4) uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych;
5) nieposiadającym miejsca stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
6) stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego:
a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe,
b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: – przeciwko życiu i zdrowiu, – przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia.

2. Na wniosek szkoły, organizacji sportowej, Polskiego Związku Łowieckiego, stowarzyszenia obronnego pozwolenie może być wydane osobie mającej ukończone 18 lat, jednakże tylko na broń służącą do celów sportowych lub łowieckich.

3. Osoba, która występuje z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń, lub osoba, która zgłasza do rejestru broń pneumatyczną, przedstawiają właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne, stwierdzające, że nie należą do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2–4, i potwierdzające, że mogą dysponować bronią, wydane przez lekarza upoważnionego i psychologa upoważnionego, nie wcześniej niż 3 miesiące przed dniem złożenia wniosku.

4. Osoba posiadająca pozwolenie na broń wydane w celu określonym w art. 10 ust. 2 pkt 1 i 2 obowiązana jest raz na 5 lat przedstawić właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne, o których mowa w ust. 3, wystawione nie wcześniej niż 3 miesiące przed upływem tego terminu. W przypadku wydania orzeczenia stwierdzającego, że należy ona do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2–4 i że nie może dysponować bronią, lekarz upoważniony lub psycholog upoważniony są obowiązani zawiadomić o tym właściwy organ Policji.

4a. Przepisów ust. 3 i 4 nie stosuje się do pracowników podmiotów wskazanych w art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2 wpisanych na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, o której mowa w art. 26 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2021 r. poz. 1995), ubiegających się lub posiadających dopuszczenie do posiadania broni, którzy przedstawiają orzeczenia lekarskie wydane w trybie przepisów ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia.

5. W przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2–4, właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń. W przypadku wydania negatywnego orzeczenia lekarz lub psycholog zobowiązany jest zawiadomić o tym właściwy organ Policji.

6. Przepisy ust. 3 i 4 nie dotyczą funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Służby Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby CelnoSkarbowej, Służby Więziennej oraz funkcjonariuszy innych państwowych formacji uzbrojonych i żołnierzy zawodowych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów posiadają przydzieloną im broń służbową.

8. Koszty związane z wydaniem orzeczeń, o których mowa w ust. 3–5, ponosi osoba poddana badaniu.

9. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz stanów chorobowych i zaburzeń funkcjonowania psychologicznego, o których mowa w ust. 1 pkt 2–4, wykluczających możliwość wydania pozwolenia na broń, rejestracji broni, biorąc pod uwagę uniemożliwienie wydania pozwolenia na broń lub karty rejestracyjnej broni pneumatycznej osobom niedającym rękojmi bezpiecznego posługiwania się bronią.

---

Przygotuj się na EgzaminWPA.pl

Kluczowe komponenty broni w świetle prawa

Zrozumienie przepisów dotyczących budowy broni palnej jest niezbędne dla każdego strzelca, kolekcjonera oraz osoby ubiegającej się o pozwolenie. Polska Ustawa o broni i amunicji precyzyjnie definiuje, które elementy konstrukcyjne są traktowane z najwyższą surowością prawną, nakładając na ich posiadaczy konkretne obowiązki i odpowiedzialność karną.

Pytanie

Istotną częścią broni palnej, w rozumieniu ustawy o broni i amunicji, jest: (art. 5 ust. 2uobia)

• A: bęben nabojowy
• B: rękojeść
• C: muszka

Prawidłowa odpowiedź

A: bęben nabojowy

Uzasadnienie

Zgodnie z polskim porządkiem prawnym, nie każdy element broni palnej jest traktowany przez ustawodawcę w ten sam sposób. Katalog „istotnych części broni” jest zamknięty i obejmuje wyłącznie te komponenty, które mają kluczowe znaczenie dla działania mechanizmu broni i jej identyfikacji. Bęben nabojowy, charakterystyczny przede wszystkim dla rewolwerów, został wprost wymieniony w Art. 5 ust. 2 ustawy. Pozostałe opcje, takie jak rękojeść (element chwytu) czy muszka (element przyrządów celowniczych), są traktowane jako części dodatkowe lub akcesoria, których posiadanie nie podlega tak restrykcyjnym rygorom jak w przypadku bębna nabojowego, zamka czy lufy.

Podstawa prawna

Art. 5 UoBiA:

1. Gotowe lub obrobione istotne części broni lub amunicji uważa się za broń lub amunicję.

2. Istotnymi częściami broni palnej i pneumatycznej są: szkielet broni, baskila, lufa z komorą nabojową, zamek, komora zamkowa oraz bęben nabojowy.

3. Istotnymi częściami amunicji są: pociski wypełnione materiałami wybuchowymi, chemicznymi środkami obezwładniającymi lub zapalającymi albo 2026-01-23 innymi substancjami, których działanie zagraża życiu lub zdrowiu, spłonki inicjujące spalanie materiału miotającego i materiał miotający w postaci prochu strzelniczego.

---

Przygotuj się na EgzaminWPA.pl

Kaliber Broni Sygnałowej: Co Mówi Ustawa?

Zrozumienie przepisów dotyczących broni palnej sygnałowej jest kluczowe dla każdego, kto interesuje się tematyką bezpieczeństwa, wojskowości, czy też ratownictwa. W Polsce definicje i wymagania prawne w tym zakresie reguluje Ustawa o broni i amunicji. Precyzyjne określenie, czym jest broń sygnałowa oraz jakie kryteria musi spełniać, pozwala uniknąć błędów i zapewnić zgodność z obowiązującymi procedurami. Niniejszy artykuł przybliży jedno z kluczowych zagadnień związanych z tą kategorią broni, bazując na konkretnych zapisach prawnych.

Pytanie

Bronią palną sygnałową, w rozumieniu ustawy o broni i amunicji, jest urządzenie wielokrotnego użycia, które w wyniku działania sprężonych gazów, powstających na skutek spalania materiału miotającego, jest zdolne do wystrzelenia substancji w postaci ładunku pirotechnicznego celem wywołania efektu wizualnego lub akustycznego z lufy o kalibrze: (art. 7 ust. 2 uobia)

• A: nie mniejszym niż 25 mm
• B: nie mniejszym niż 12 mm
• C: nie mniejszym niż 6 mm

Prawidłowa odpowiedź

A: nie mniejszym niż 25 mm

Uzasadnienie

Prawidłowa odpowiedź wynika bezpośrednio z Ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z art. 7 ust. 2 UoBiA, bronią palną sygnałową jest urządzenie wielokrotnego użycia, które w wyniku działania sprężonych gazów, powstających na skutek spalania materiału miotającego, jest zdolne do wystrzelenia z lufy o kalibrze nie mniejszym niż 25 mm substancji w postaci ładunku pirotechnicznego celem wywołania efektu wizualnego lub akustycznego. Ten precyzyjny zapis jednoznacznie określa minimalny kaliber lufy, który kwalifikuje dane urządzenie jako broń palną sygnałową w rozumieniu ustawy.

Podstawa prawna

Art. 7 UoBiA:

1. W rozumieniu ustawy bronią palną jest każda przenośna broń lufowa, która miota, jest przeznaczona do miotania lub może być przystosowana do miotania jednego lub większej liczby pocisków lub substancji w wyniku działania materiału miotającego.

1a. W rozumieniu ustawy za dający się przystosować do miotania jednego lub większej liczby pocisków lub substancji w wyniku działania materiału miotającego uznaje się przedmiot, który ze względu na swoją budowę lub materiał, z którego jest wykonany, może być łatwo przerobiony w celu miotania.

2. W rozumieniu ustawy bronią palną sygnałową jest urządzenie wielokrotnego użycia, które w wyniku działania sprężonych gazów, powstających na skutek spalania materiału miotającego, jest zdolne do wystrzelenia z lufy o kalibrze nie mniejszym niż 25 mm substancji w postaci ładunku pirotechnicznego celem wywołania efektu wizualnego lub akustycznego.

3. W rozumieniu ustawy bronią palną alarmową jest urządzenie wielokrotnego użycia, które w wyniku działania sprężonych gazów, powstających na skutek spalania materiału miotającego, wywołuje efekt akustyczny, a wystrzelona z lufy lub elementu ją zastępującego substancja razi cel na odległość nie większą niż 1 metr.

---

Przygotuj się na EgzaminWPA.pl

Kto nie otrzyma pozwolenia na broń? Kluczowe ograniczenia ustawowe

Proces ubiegania się o uprawnienia do posiadania broni w Polsce jest ściśle regulowany przez przepisy prawa. Każdy kandydat musi przejść rygorystyczną weryfikację, która ma na celu wyeliminowanie osób mogących stanowić zagrożenie dla porządku publicznego. Zrozumienie przesłanek negatywnych jest kluczowe dla każdego, kto planuje rozpoczęcie procedury administracyjnej w tym zakresie.

Pytanie

Pozwolenia na broń nie wydaje się osobom: (art. 15 ust. 1 uobia)

• A: skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu w sprawie o wykroczenie
• B: skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko mieniu
• C: skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe

Prawidłowa odpowiedź

C: skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe

Uzasadnienie

Prawidłowość odpowiedzi C wynika wprost z brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a Ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca przyjął zasadę, że każda osoba skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo popełnione z winy umyślnej (lub umyślne przestępstwo skarbowe) z definicji nie daje rękojmi bezpieczeństwa i jest traktowana jako osoba stanowiąca zagrożenie dla porządku publicznego. W przypadku przestępstw nieumyślnych (opcja B), zakaz wydania pozwolenia dotyczy tylko specyficznego katalogu czynów (przeciwko życiu, zdrowiu oraz bezpieczeństwu w komunikacji w określonych warunkach). Skazania za wykroczenia (opcja A) nie stanowią bezpośredniej, obligatoryjnej przesłanki do odmowy wydania pozwolenia na podstawie przywołanego artykułu.

Podstawa prawna

Art. 15 UoBiA:

1. Pozwolenia na broń nie wydaje się osobom:
1) niemającym ukończonych 21 lat, z zastrzeżeniem ust. 2;
2) z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2123 oraz z 2023 r. poz. 1972), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej;
3) wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego;
4) uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych;
5) nieposiadającym miejsca stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
6) stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego:
a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe,
b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: – przeciwko życiu i zdrowiu, – przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia.

2. Na wniosek szkoły, organizacji sportowej, Polskiego Związku Łowieckiego, stowarzyszenia obronnego pozwolenie może być wydane osobie mającej ukończone 18 lat, jednakże tylko na broń służącą do celów sportowych lub łowieckich.

3. Osoba, która występuje z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń, lub osoba, która zgłasza do rejestru broń pneumatyczną, przedstawiają właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne, stwierdzające, że nie należą do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2–4, i potwierdzające, że mogą dysponować bronią, wydane przez lekarza upoważnionego i psychologa upoważnionego, nie wcześniej niż 3 miesiące przed dniem złożenia wniosku.

4. Osoba posiadająca pozwolenie na broń wydane w celu określonym w art. 10 ust. 2 pkt 1 i 2 obowiązana jest raz na 5 lat przedstawić właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne, o których mowa w ust. 3, wystawione nie wcześniej niż 3 miesiące przed upływem tego terminu. W przypadku wydania orzeczenia stwierdzającego, że należy ona do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2–4 i że nie może dysponować bronią, lekarz upoważniony lub psycholog upoważniony są obowiązani zawiadomić o tym właściwy organ Policji.

4a. Przepisów ust. 3 i 4 nie stosuje się do pracowników podmiotów wskazanych w art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2 wpisanych na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, o której mowa w art. 26 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2021 r. poz. 1995), ubiegających się lub posiadających dopuszczenie do posiadania broni, którzy przedstawiają orzeczenia lekarskie wydane w trybie przepisów ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia.

5. W przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2–4, właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń. W przypadku wydania negatywnego orzeczenia lekarz lub psycholog zobowiązany jest zawiadomić o tym właściwy organ Policji.

6. Przepisy ust. 3 i 4 nie dotyczą funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Służby Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Celno-Skarbowej, Służby Więziennej oraz funkcjonariuszy innych państwowych formacji uzbrojonych i żołnierzy zawodowych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów posiadają przydzieloną im broń służbową.

8. Koszty związane z wydaniem orzeczeń, o których mowa w ust. 3–5, ponosi osoba poddana badaniu.

9. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz stanów chorobowych i zaburzeń funkcjonowania psychologicznego, o których mowa w ust. 1 pkt 2–4, wykluczających możliwość wydania pozwolenia na broń, rejestracji broni, biorąc pod uwagę uniemożliwienie wydania pozwolenia na broń lub karty rejestracyjnej broni pneumatycznej osobom niedającym rękojmi bezpiecznego posługiwania się bronią.

---

Przygotuj się na EgzaminWPA.pl

Jak długo ważna jest Europejska karta broni palnej?

Zasady przemieszczania się z bronią palną po terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej są ściśle uregulowane prawnie. Dokumentem umożliwiającym taką podróż jest Europejska karta broni palnej (EKB), której okres ważności oraz procedury wydawania są istotnym elementem wiedzy każdego posiadacza broni. Zrozumienie tych przepisów pozwala uniknąć komplikacji prawnych podczas zagranicznych wyjazdów.

Pytanie

Europejską kartę broni palnej wydaje się na okres: (art. 10a ust. 2 uobia)

• A: do 5 lat
• B: do 3 lat
• C: do 7 lat

Prawidłowa odpowiedź

A: do 5 lat

Uzasadnienie

Zgodnie z przepisami zawartymi w Ustawie o broni i amunicji, a konkretnie w art. 10a ust. 2, Europejska karta broni palnej jest wydawana na okres do 5 lat. Jest to termin ustawowy, który ma na celu okresową weryfikację uprawnień posiadacza. Warto zaznaczyć, że po upływie tego czasu ważność dokumentu może zostać przedłużona na kolejny okres. Należy jednak pamiętać, że karta jest nierozerwalnie związana z krajowym pozwoleniem na broń – w przypadku jego cofnięcia lub utraty, karta również traci swoją ważność i musi zostać zwrócona organowi, który ją wydał.

Podstawa prawna

Art. 10a UoBiA:

1. Na wniosek osoby posiadającej broń palną zgodnie z wymogami prawa polskiego lub podmiotów, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 4, 5 i 7, osobom wskazanym przez te podmioty oraz posiadającym dopuszczenie do posiadania broni właściwy organ Policji wydaje Europejską kartę broni palnej.

2. Europejską kartę broni palnej wydaje się na okres do 5 lat.

3. Po upływie okresu, o którym mowa w ust. 2, ważność Europejskiej karty broni palnej może być przedłużona na kolejny okres.

4. Europejska karta broni palnej traci ważność i podlega zwrotowi organowi, który ją wydał, w przypadku cofnięcia pozwolenia na broń lub cofnięcia dopuszczenia do posiadania tego rodzaju broni.

5. W Europejskiej karcie broni palnej zamieszcza się informacje o:
1) tożsamości osoby:
a) posiadającej broń palną, w tym: – nazwisko i imię, – datę i miejsce urodzenia, – adres miejsca stałego pobytu,
b) dopuszczonej do posiadania broni, w tym: – nazwisko i imię, – datę i miejsce urodzenia, – nazwę, siedzibę i adres podmiotu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 4, 5 i 7; 2026-01-23
2) danych identyfikacyjnych broni palnej wraz ze wskazaniem kategorii broni palnej;
3) okresie ważności Europejskiej karty broni palnej;
4) celu lub warunkach pozwolenia, o których mowa w art. 10 ust. 2 i 4;
5) utracie lub zbyciu broni palnej;
6) państwach członkowskich Unii Europejskiej, na których terytorium posiadanie broni palnej, określone w Europejskiej karcie broni palnej, jest zakazane albo możliwe na podstawie pozwolenia;
7) wpisach innych państw członkowskich Unii Europejskiej obejmujących w szczególności pozwolenia na wwóz broni na ich terytorium;
8) oświadczeniach, o których mowa w załączniku II lit. f dyrektywy Rady nr 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. Urz. UE L 256 z 13.09.1991, str. 51; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 11, str. 3), w brzmieniu nadanym dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2008/51/WE z dnia 21 maja 2008 r. (Dz. Urz. UE L 179 z 08.07.2008, str. 5).

6. Europejska karta broni palnej może zawierać także informacje o:
1) przewozie przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przywozie z zagranicy i wywozie za granicę broni palnej oraz zaświadczeniach i zgodach, o których mowa w art. 34, art. 37 ust. 1 i art. 38, jak również wpisy właściwych władz innych państw Unii Europejskiej dotyczące zezwoleń na wwóz na terytorium tych państw lub przewóz przez ich terytorium broni palnej;
2) warunkach przewozu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przywozu z zagranicy i wywozie za granicę broni palnej.

7. Wpisów do Europejskiej karty broni palnej dokonuje właściwy organ Policji, a w wyznaczonym do tego miejscu i zakresie – właściwe władze innych państw członkowskich Unii Europejskiej.

8. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1) (uchylony)
2) wzór Europejskiej karty broni palnej, spełniający wymogi, o których mowa w ust. 5 i 6.

---

Przygotuj się na EgzaminWPA.pl

Zdalny zakup broni przez mieszkańca UE – kluczowe formalności

Procedura zakupu broni palnej przy użyciu środków porozumiewania się na odległość jest precyzyjnie uregulowana w polskim systemie prawnym. Szczególną uwagę należy zwrócić na sytuacje, w których nabywca pochodzi z innego kraju członkowskiego Unii Europejskiej. Niedopełnienie obowiązków dokumentacyjnych może skutkować nie tylko odmową wydania broni, ale również poważnymi konsekwencjami prawnymi dla obu stron transakcji.

Pytanie

Nabywając broń palną, na której posiadanie wymagane jest pozwolenie, przy użyciu środków porozumiewania się na odległość, przed wydaniem broni nabywca mający miejsce stałego pobytu na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, dostarcza zbywcy mającemu miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: (art. 12a ust 2 uobia)

• A: zgodę przewozową
• B: uprzednią zgodę przewozową
• C: zaświadczenie uprawniające do nabycia broni

Prawidłowa odpowiedź

B: uprzednią zgodę przewozową

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 12a ust. 2 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, ustawodawca nakłada na nabywcę posiadającego miejsce stałego pobytu w innym państwie członkowskim UE konkretny obowiązek dokumentacyjny w przypadku transakcji na odległość. Warunkiem koniecznym do wydania broni palnej przez polskiego zbywcę jest dostarczenie mu przez nabywcę „uprzedniej zgody przewozowej”. Jest to dokument wystawiany przez właściwe organy państwa, w którym nabywca ma stałe miejsce pobytu, potwierdzający, że dany podmiot może nabyć określoną broń i przywieźć ją na terytorium swojego kraju. Dopiero po otrzymaniu tego dokumentu zbywca w Polsce może wypełnić krajową zgodę przewozową i przedstawić ją Policji do poświadczenia, co umożliwia legalne zakończenie transakcji.

Podstawa prawna

Art. 12a UoBiA:

1. Dopuszcza się nabywanie broni lub amunicji przy użyciu środków porozumiewania się na odległość.

2. Nabywając broń, na której posiadanie wymagane jest pozwolenie, lub amunicję do tej broni w sposób, o którym mowa w ust. 1, przed wydaniem broni lub amunicji nabywca dostarcza zbywcy mającemu miejsce stałego pobytu lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:
1) zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 2 – w przypadku gdy nabywca posiada miejsce stałego pobytu lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2) uprzednią zgodę przewozową – w przypadku gdy nabywca posiada miejsce stałego pobytu lub siedzibę na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, a transakcja dotyczy broni palnej lub amunicji;
3) upoważnienie władz swojego państwa do nabycia danego rodzaju oraz liczby egzemplarzy broni lub sztuk amunicji, zalegalizowane przez właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej lub opatrzone poświadczeniem podpisu umieszczonego na dokumencie uprawnień osoby umieszczającej podpis oraz prawdziwości pieczęci lub stempla, którym opatrzony jest dokument (apostille), jeżeli upoważnienie wydane jest przez władze państwa będącego stroną Konwencji znoszącej wymóg legalizacji zagranicznych dokumentów urzędowych, sporządzonej w Hadze dnia 5 października 1961 r. (Dz. U. z 2005 r. poz. 938 i 939) – w przypadku gdy nabywca posiada miejsce stałego pobytu lub siedzibę na terytorium innego państwa niż określone w pkt 1 i 2;
4) upoważnienie władz swojego państwa do nabycia danego rodzaju oraz liczby egzemplarzy broni, innej niż broń palna, zalegalizowane przez właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej lub opatrzone poświadczeniem podpisu umieszczonego na dokumencie uprawnień osoby umieszczającej podpis oraz 2026-01-23 prawdziwości pieczęci lub stempla, którym opatrzony jest dokument (apostille), jeżeli upoważnienie wydane jest przez władze państwa będącego stroną Konwencji znoszącej wymóg legalizacji zagranicznych dokumentów urzędowych, sporządzonej w Hadze dnia 5 października 1961 r. – w przypadku gdy nabywca posiada miejsce stałego pobytu lub siedzibę na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, zbywca wypełnia zgodę przewozową i przedkłada ją do poświadczenia organowi, o którym mowa w art. 43 ust. 6.

---

Przygotuj się na EgzaminWPA.pl

Kto wydaje Europejską Kartę Broni Palnej? Kluczowe zasady i procedury

Procedura uzyskiwania dokumentów uprawniających do przemieszczania się z bronią palną po terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej jest ściśle uregulowana w polskim prawie. Zrozumienie, który organ jest właściwy do wydania Europejskiej karty broni palnej, jest kluczowe dla poprawnego złożenia wniosku i uniknięcia błędów formalnych, które mogłyby opóźnić proces administracyjny.

Pytanie

Europejską kartę broni palnej wydaje: (art. 10a ust. 1 uobia)

• A: komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zameldowania osoby zainteresowanej
• B: komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce czasowego pobytu osoby zainteresowanej
• C: komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce stałego pobytu osoby zainteresowanej

Prawidłowa odpowiedź

C: komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce stałego pobytu osoby zainteresowanej

Uzasadnienie

Zgodnie z przepisami Ustawy o broni i amunicji, Europejską kartę broni palnej (EKBP) wydaje właściwy organ Policji. W polskim systemie prawnym dotyczącym pozwoleń na broń, właściwość miejscową organu (zazwyczaj Komendanta Wojewódzkiego Policji lub Komendanta Stołecznego Policji) ustala się na podstawie miejsca stałego pobytu osoby zainteresowanej. Wybór opcji C jest jedynym prawidłowym, ponieważ prawo administracyjne w zakresie pozwoleń na broń odeszło od pojęcia zameldowania na rzecz faktycznego miejsca stałego zamieszkania (pobytu), co pozwala na zachowanie spójności z organem, który wydał pierwotne pozwolenie na broń lub dopuszczenie do jej posiadania.

Podstawa prawna

Art. 10a UoBiA:

1. Na wniosek osoby posiadającej broń palną zgodnie z wymogami prawa polskiego lub podmiotów, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 4, 5 i 7, osobom wskazanym przez te podmioty oraz posiadającym dopuszczenie do posiadania broni właściwy organ Policji wydaje Europejską kartę broni palnej.

2. Europejską kartę broni palnej wydaje się na okres do 5 lat.

3. Po upływie okresu, o którym mowa w ust. 2, ważność Europejskiej karty broni palnej może być przedłużona na kolejny okres.

4. Europejska karta broni palnej traci ważność i podlega zwrotowi organowi, który ją wydał, w przypadku cofnięcia pozwolenia na broń lub cofnięcia dopuszczenia do posiadania tego rodzaju broni.

5. W Europejskiej karcie broni palnej zamieszcza się informacje o:
1) tożsamości osoby:
a) posiadającej broń palną, w tym: – nazwisko i imię, – datę i miejsce urodzenia, – adres miejsca stałego pobytu,
b) dopuszczonej do posiadania broni, w tym: – nazwisko i imię, – datę i miejsce urodzenia, – nazwę, siedzibę i adres podmiotu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 4, 5 i 7; 2026-01-23
2) danych identyfikacyjnych broni palnej wraz ze wskazaniem kategorii broni palnej;
3) okresie ważności Europejskiej karty broni palnej;
4) celu lub warunkach pozwolenia, o których mowa w art. 10 ust. 2 i 4;
5) utracie lub zbyciu broni palnej;
6) państwach członkowskich Unii Europejskiej, na których terytorium posiadanie broni palnej, określone w Europejskiej karcie broni palnej, jest zakazane albo możliwe na podstawie pozwolenia;
7) wpisach innych państw członkowskich Unii Europejskiej obejmujących w szczególności pozwolenia na wwóz broni na ich terytorium;
8) oświadczeniach, o których mowa w załączniku II lit. f dyrektywy Rady nr 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. Urz. UE L 256 z 13.09.1991, str. 51; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 11, str. 3), w brzmieniu nadanym dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2008/51/WE z dnia 21 maja 2008 r. (Dz. Urz. UE L 179 z 08.07.2008, str. 5).

6. Europejska karta broni palnej może zawierać także informacje o:
1) przewozie przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przywozie z zagranicy i wywozie za granicę broni palnej oraz zaświadczeniach i zgodach, o których mowa w art. 34, art. 37 ust. 1 i art. 38, jak również wpisy właściwych władz innych państw Unii Europejskiej dotyczące zezwoleń na wwóz na terytorium tych państw lub przewóz przez ich terytorium broni palnej;
2) warunkach przewozu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przywozu z zagranicy i wywozie za granicę broni palnej.

7. Wpisów do Europejskiej karty broni palnej dokonuje właściwy organ Policji, a w wyznaczonym do tego miejscu i zakresie – właściwe władze innych państw członkowskich Unii Europejskiej.

8. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:
1) (uchylony)
2) wzór Europejskiej karty broni palnej, spełniający wymogi, o których mowa w ust. 5 i 6.

---

Przygotuj się na EgzaminWPA.pl

Pozwolenie na broń: Czy Twoja broń gazowa go potrzebuje?

Zrozumienie przepisów dotyczących posiadania broni w Polsce jest kluczowe dla każdego, kto rozważa jej zakup lub już ją posiada. Prawo o broni i amunicji (UoBiA) jasno określa, w jakich sytuacjach wymagane jest pozwolenie na broń, a kiedy można z niego zrezygnować. Niewiedza w tym zakresie może prowadzić do poważnych konsekwencji prawnych. Niniejszy artykuł wyjaśnia jedno z często zadawanych pytań dotyczących pozwolenia na broń, odnosząc się bezpośrednio do Art. 11 UoBiA, który precyzuje listę wyjątków od tego wymogu.

Pytanie

Pozwolenia na broń wymaga się w przypadku: (art. 11 uobia)

• A: używania broni w celach sportowych, szkoleniowych lub rekreacyjnych na strzelnicy działającej na podstawie zezwolenia właściwego organu
• B: używania broni palnej sygnałowej i alarmowej do celów wzywania pomocy, ratowniczych, poszukiwawczych oraz przez osoby uprawnione do sygnalizacji zawodnikom rozpoczęcia konkurencji sportowej w trakcie zawodów sportowych, jeżeli wymaga ona takiej sygnalizacji
• C: posiadania broni palnej gazowej

Prawidłowa odpowiedź

C: posiadania broni palnej gazowej

Uzasadnienie

Zgodnie z Art. 11 Ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wymaga się w szeregu jasno określonych przypadków. Wśród nich punkt 2) wymienia używanie broni w celach sportowych, szkoleniowych lub rekreacyjnych na strzelnicy działającej na podstawie zezwolenia właściwego organu, co odpowiada opcji A. Punkt 3) Art. 11 UoBiA zwalnia z obowiązku posiadania pozwolenia w przypadku używania broni palnej sygnałowej i alarmowej do celów wzywania pomocy, ratowniczych, poszukiwawczych oraz przez osoby uprawnione do sygnalizacji zawodnikom rozpoczęcia konkurencji sportowej w trakcie zawodów sportowych, co odpowiada opcji B.

Natomiast opcja C, czyli posiadanie broni palnej gazowej, nie jest wymieniona w Art. 11 UoBiA jako przypadek, w którym pozwolenie na broń nie jest wymagane. Art. 11 pkt 11) mówi jedynie o „posiadaniu broni palnej alarmowej o kalibrze do 6 mm”. Broń palna gazowa to szersza kategoria, która w większości przypadków (o ile nie jest to broń alarmowa o kalibrze do 6 mm) wymaga uzyskania pozwolenia na broń. Tym samym, spośród podanych opcji, posiadanie broni palnej gazowej jest sytuacją, w której pozwolenie na broń jest wymagane.

Podstawa prawna

Art. 11 UoBiA:

Pozwolenia na broń nie wymaga się w przypadku:
1) gromadzenia broni w zbiorach muzealnych na podstawie odrębnych przepisów;
2) używania broni w celach sportowych, szkoleniowych lub rekreacyjnych na strzelnicy działającej na podstawie zezwolenia właściwego organu;
3) używania broni palnej sygnałowej i alarmowej do celów wzywania pomocy, ratowniczych, poszukiwawczych oraz przez osoby uprawnione do sygnalizacji zawodnikom rozpoczęcia konkurencji sportowej w trakcie zawodów sportowych, jeżeli wymaga ona takiej sygnalizacji;
4) dysponowania bronią przez przedsiębiorców dokonujących obrotu bronią i amunicją na podstawie koncesji lub świadczących usługi rusznikarskie na podstawie odrębnych przepisów, o ile jest to związane bezpośrednio z prowadzeniem działalności gospodarczej;
5) dysponowania bronią przekazaną w celu pozbawienia lub potwierdzenia pozbawienia cech użytkowych;
6) posiadania broni palnej pozbawionej cech użytkowych;
7) posiadania przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej o średniej wartości prądu w obwodzie nieprzekraczającej 10 mA;
8) posiadania ręcznych miotaczy gazu obezwładniającego;
9) posiadania broni pneumatycznej;
10) posiadania broni palnej rozdzielnego ładowania, wytworzonej przed rokiem 1885 oraz replik tej broni;
11) posiadania broni palnej alarmowej o kalibrze do 6 mm.

2026-01-23

---

Przygotuj się na EgzaminWPA.pl