Kategoria: EgzaminWPA – Pozwolenie do celów kolekcjonerskich

Co nie jest istotną częścią amunicji?

Zrozumienie przepisów dotyczących broni i amunicji jest kluczowe dla każdego, kto ma z nimi do czynienia, zarówno w kontekście prawnym, jak i praktycznym. Ustawa o broni i amunicji precyzyjnie definiuje, co uważa się za istotne części, co ma bezpośredni wpływ na klasyfikację, przechowywanie i odpowiedzialność prawną. Poniżej analizujemy jedno z często zadawanych pytań dotyczących amunicji.

Pytanie

Istotną częścią amunicji, w rozumieniu ustawy o broni i amunicji, nie jest: (art. 5 ust. 3 uobia)

• A: spłonka inicjująca spalanie materiału miotającego
• B: pocisk wypełniony materiałami wybuchowymi, chemicznymi środkami obezwładniającymi lub zapalającymi albo innymi substancjami, których działanie zagraża życiu lub zdrowiu
• C: łuska łącząca w całość inne elementy naboju

Prawidłowa odpowiedź

C: łuska łącząca w całość inne elementy naboju

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 5 ust. 3 Ustawy o broni i amunicji (UoBiA), istotnymi częściami amunicji są enumeratywnie wymienione składniki: pociski wypełnione materiałami wybuchowymi, chemicznymi środkami obezwładniającymi lub zapalającymi albo innymi substancjami, których działanie zagraża życiu lub zdrowiu; spłonki inicjujące spalanie materiału miotającego; oraz materiał miotający w postaci prochu strzelniczego. Opcje A i B jednoznacznie odpowiadają definicjom zawartym w tym przepisie, co oznacza, że są one uznawane za istotne części amunicji. Natomiast łuska, choć jest integralnym elementem naboju, nie została wymieniona w art. 5 ust. 3 UoBiA jako istotna część amunicji. Dlatego też prawidłową odpowiedzią jest C, ponieważ łuska nie jest uznawana za istotną część amunicji w rozumieniu ustawy.

Podstawa prawna

Art. 5 UoBiA:

1. Gotowe lub obrobione istotne części broni lub amunicji uważa się za broń lub amunicję.

2. Istotnymi częściami broni palnej i pneumatycznej są: szkielet broni, baskila, lufa z komorą nabojową, zamek, komora zamkowa oraz bęben nabojowy.

3. Istotnymi częściami amunicji są: pociski wypełnione materiałami wybuchowymi, chemicznymi środkami obezwładniającymi lub zapalającymi albo 2026-01-23 innymi substancjami, których działanie zagraża życiu lub zdrowiu, spłonki inicjujące spalanie materiału miotającego i materiał miotający w postaci prochu strzelniczego.

---

Przygotuj się na EgzaminWPA.pl

Zaświadczenie do nabycia broni: Klucz do legalnego posiadania

Posiadanie broni palnej w Polsce regulowane jest ściśle określonymi przepisami, które mają na celu zapewnienie bezpieczeństwa publicznego. Jednym z kluczowych elementów tej regulacji jest proces nabycia broni, który wymaga spełnienia szeregu formalności, w tym uzyskania odpowiednich zaświadczeń. Zrozumienie tych procedur jest niezbędne dla każdego posiadacza pozwolenia na broń, aby działać zgodnie z prawem i zapewnić pełną legalność swojego działania.

Pytanie

Zaświadczenie uprawniające do nabycia broni: (art. 12 ust. 2 uobia)

• A: wydawane jest na wniosek osoby posiadającej pozwolenie na broń i uprawnia do nabycia broni i amunicji do tej broni
• B: wydawane jest z urzędu i uprawnia do nabycia broni i amunicji do tej broni
• C: wydawane jest na wniosek osoby posiadającej pozwolenie na broń i uprawnia do nabycia wyłącznie broni

Prawidłowa odpowiedź

A: wydawane jest na wniosek osoby posiadającej pozwolenie na broń i uprawnia do nabycia broni i amunicji do tej broni

Uzasadnienie

Prawidłowa odpowiedź to A. Zgodnie z art. 12 ust. 2 Ustawy o broni i amunicji, zaświadczenie uprawniające do nabycia broni jest wydawane na wniosek osoby posiadającej pozwolenie na broń. Opcja B jest błędna, ponieważ sugeruje wydawanie z urzędu. Ponadto, ustęp ten precyzuje, że zaświadczenie uprawnia do nabycia nie tylko broni, ale również amunicji do tej broni, co czyni opcję C (mówiącą o „wyłącznie broni”) nieprawidłową. Zaświadczenie to jest kluczowym dokumentem w procesie legalnego nabywania broni i amunicji, potwierdzającym uprawnienia wynikające z posiadanego pozwolenia.

Podstawa prawna

Art. 12 UoBiA:

1. Pozwolenie na broń wydawane jest w drodze decyzji administracyjnej, w której określa się cel, w jakim zostało wydane oraz rodzaj i liczbę egzemplarzy broni.

2. Na wniosek osoby posiadającej pozwolenie na broń wydaje się zaświadczenie uprawniające do nabycia rodzaju i liczby egzemplarzy broni zgodnie z pozwoleniem i amunicji do tej broni.

3. Za wydanie zaświadczenia, o którym mowa w ust. 2, pobiera się opłatę skarbową w wysokości określonej w odrębnych przepisach.

---

Przygotuj się na EgzaminWPA.pl

Co zrobić z bronią po utracie uprawnień?

Utrata uprawnień do posiadania broni lub unieważnienie karty rejestracyjnej broni pneumatycznej nakłada na osobę konkretne, natychmiastowe obowiązki prawne. Zrozumienie tych przepisów jest kluczowe dla uniknięcia konsekwencji prawnych i zapewnienia zgodności z obowiązującym prawem dotyczącym broni i amunicji w Polsce.

Pytanie

Osoba, która utraciła uprawnienie do posiadania broni lub której unieważniono kartę rejestracyjną broni pneumatycznej, jest obowiązana niezwłocznie: (art. 22 ust. 1 uobia)

• A: powiadomić o miejscu przechowywania broni i amunicji najbliższą jednostkę Policji
• B: zbyć broń i amunicję do tej broni
• C: przekazać klucze do szafy na broń osobie, która posiada pozwolenie na broń

Prawidłowa odpowiedź

B: zbyć broń i amunicję do tej broni

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o broni i amunicji (UoBiA), osoba, która utraciła uprawnienie do posiadania broni lub której unieważniono kartę rejestracyjną broni pneumatycznej, ma obowiązek niezwłocznie zbyć broń i amunicję do niej. Ustęp 1a tego artykułu precyzuje, że za wykonanie tego obowiązku uważa się również pozbawienie broni palnej cech użytkowych. Jeśli zbycie broni nie nastąpi w terminie 30 dni, broń wraz z amunicją należy złożyć do depozytu właściwego organu Policji, co nie wyklucza możliwości jej późniejszego zbycia.

Podstawa prawna

Art. 22 UoBiA:

1. Osoba, która utraciła uprawnienie do posiadania broni lub której unieważniono kartę rejestracyjną broni pneumatycznej, jest obowiązana niezwłocznie zbyć broń i amunicję do tej broni.

1a. Za wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1, uważa się także pozbawienie broni palnej cech użytkowych.

2. Zbycie broni, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić za pośrednictwem przedsiębiorcy uprawnionego do obrotu bronią lub w sposób, o którym mowa w art. 21.

3. Jeżeli broń nie zostanie zbyta w terminie 30 dni, należy ją złożyć wraz z amunicją do depozytu właściwego organu Policji.

4. Złożenie broni i amunicji do depozytu nie stanowi przeszkody do ich zbycia w trybie, o którym mowa w ust. 2.

---

Przygotuj się na EgzaminWPA.pl

Zasady korzystania z cudzej broni na strzelnicy

Zrozumienie i przestrzeganie wzorcowego regulaminu strzelnic jest fundamentem bezpiecznego strzelectwa. Przepisy te nie tylko określają sposób zachowania na linii ognia, ale również regulują kwestie związane z odpowiedzialnością za używaną jednostkę broni oraz interakcje między strzelcami.

Pytanie

Używanie broni innych osób korzystających ze strzelnicy jest: (Rozdział 1 ust. 2 wzorcowego regulaminu bezpiecznego funkcjonowania strzelnic)

• A: zabronione
• B: zabronione bez zgody prowadzącego strzelanie
• C: zabronione bez zgody jej użytkownika

Prawidłowa odpowiedź

C: zabronione bez zgody jej użytkownika

Uzasadnienie

Prawidłową odpowiedzią jest opcja C, co wynika bezpośrednio z zapisów Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic. Przepis ten ma na celu zapewnienie pełnej kontroli nad jednostką broni przez osobę, która jest za nią odpowiedzialna na obiekcie. Choć prowadzący strzelanie sprawuje ogólny nadzór nad bezpieczeństwem, to użytkownik danej broni decyduje o tym, komu może ją udostępnić do oddania strzału. Taka konstrukcja przepisów chroni mienie strzelców oraz gwarantuje, że broń nie trafi w ręce osoby niepowołanej bez wyraźnej wiedzy i woli jej posiadacza.

Podstawa prawna

Rozporządzenie MSWiA w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic:

Rozdział 1. Zasady bezpieczeństwa na strzelnicy.
2. Na strzelnicy zabrania się:
1) (…)
2) używania broni innych osób korzystających ze strzelnicy, bez zgody jej użytkownika;

---

Przygotuj się na EgzaminWPA.pl

---

Przygotuj się na EgzaminWPA.pl

Kto wydaje pozwolenie na broń? Analiza Art. 9 UoBiA

Pozwolenie na broń to kluczowy dokument dla każdego, kto legalnie chce posiadać broń palną. Zrozumienie, który organ administracji jest odpowiedzialny za jego wydawanie, jest fundamentalne dla prawidłowego przebiegu procedury. Niniejszy artykuł wyjaśnia tę kwestię, odwołując się do Ustawy o broni i amunicji, a także podkreśla odpowiedzialność związaną z posiadaniem broni.

Pytanie

Pozwolenie na broń zwane świadectwem broni wydaje: (art. 9 ust. 1 uobia)

• A: komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na siedzibę zainteresowanego podmiotu
• B: komendant powiatowy Policji właściwy ze względu na siedzibę zainteresowanego podmiotu
• C: komendant wojewódzki Policji lub komendant oddziału Żandarmerii Wojskowej, właściwy ze względu na siedzibę zainteresowanego podmiotu

Prawidłowa odpowiedź

C: komendant wojewódzki Policji lub komendant oddziału Żandarmerii Wojskowej, właściwy ze względu na siedzibę zainteresowanego podmiotu

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 9 ust. 1 Ustawy o broni i amunicji (UoBiA), pozwolenie na broń palną i amunicję do niej wydaje komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu. W przypadku żołnierzy zawodowych, odpowiedzialność ta spoczywa na właściwym komendancie oddziału Żandarmerii Wojskowej. Opcja C prawidłowo łączy te dwie możliwości, uwzględniając różne kategorie osób ubiegających się o pozwolenie. Warto zaznaczyć, że choć pytanie używa sformułowania „zwane świadectwem broni”, art. 9 ust. 1 UoBiA bezpośrednio odnosi się do ogólnego „pozwolenia na broń”. Świadectwo broni jako pozwolenie na broń na okaziciela jest precyzyjniej zdefiniowane w art. 9 ust. 8 UoBiA, które wskazuje Komendanta Wojewódzkiego Policji jako jedyny organ wydający. Jednakże, ponieważ pytanie wyraźnie wskazuje na art. 9 ust. 1, należy oprzeć odpowiedź na jego treści.

Podstawa prawna

Art. 9 UoBiA:

1. Broń palną i amunicję do tej broni, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 11, można posiadać na podstawie pozwolenia na broń wydanego przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta wojewódzkiego Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych – na podstawie pozwolenia wydanego przez właściwego komendanta oddziału Żandarmerii Wojskowej.

2. Broń palną pozbawioną cech użytkowych można posiadać na podstawie karty rejestracyjnej broni pozbawionej cech użytkowych wydanej przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta wojewódzkiego Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych – właściwego komendanta oddziału Żandarmerii Wojskowej.

3. Miotacze gazu obezwładniającego oraz narzędzia i urządzenia, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 i 4, można posiadać na podstawie pozwolenia na broń wydanego przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta powiatowego Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych – na podstawie pozwolenia wydanego przez właściwego komendanta oddziału Żandarmerii Wojskowej.

4. Broń pneumatyczną można posiadać na podstawie karty rejestracyjnej broni pneumatycznej wydanej przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta powiatowego Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych – właściwego komendanta oddziału Żandarmerii Wojskowej. 2026-01-23

5. Ilekroć w dalszych przepisach ustawy jest mowa o właściwych organach Policji, należy przez to rozumieć organy właściwe do wydawania pozwoleń na broń lub karty rejestracyjnej broni, o których mowa w ust. 1–4.

6. Pozwolenie na broń, karta rejestracyjna broni palnej pozbawionej cech użytkowych oraz karta rejestracyjna broni pneumatycznej są wydawane na czas nieokreślony.

7. Pozwolenie na broń palną bojową wydane w celach, o których mowa w art. 10 ust. 2 pkt 1 i 2, stanowi jednocześnie pozwolenie na broń gazową i alarmową.

8. Pozwolenie na broń na okaziciela, zwane dalej „świadectwem broni”, o którym mowa w art. 29 ust. 1, oraz legitymacja osoby dopuszczonej do posiadania broni, o której mowa w art. 30 ust. 1 i 2, wydawane są jedynie przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta wojewódzkiego Policji.

---

Przygotuj się na EgzaminWPA.pl

---

Przygotuj się na EgzaminWPA.pl

Odmowa Wydania Pozwolenia na Broń: Kiedy Policja Może Odmówić?

Uzyskanie pozwolenia na broń w Polsce wiąże się z szeregiem restrykcyjnych przepisów i obowiązków. Właściwy organ Policji ma prawo odmówić wydania takiego pozwolenia, jeśli wnioskodawca nie spełnia określonych wymogów lub naruszył wcześniej obowiązujące regulacje. Zrozumienie tych zasad jest kluczowe dla każdego, kto ubiega się o pozwolenie na broń lub już je posiada, aby uniknąć konsekwencji prawnych.

Pytanie

Właściwy organ Policji może odmówić wydania pozwolenia na broń osobie, która: (art. 17 ust. 1 uobia)

• A: została ukarana mandatem za wykroczenie w ruchu drogowym
• B: naruszyła obowiązek rejestracji broni w ciągu 5 dni od dnia jej nabycia
• C: naruszyła obowiązek pisemnego zgłoszenia przywozu broni lub amunicji przy przekraczaniu granicy

Prawidłowa odpowiedź

B: naruszyła obowiązek rejestracji broni w ciągu 5 dni od dnia jej nabycia

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji (UoBiA), właściwy organ Policji może odmówić wydania pozwolenia na broń osobie, która naruszyła obowiązek rejestracji broni, o którym mowa w art. 13 ust. 1 UoBiA. Ten ostatni przepis stanowi, że nabywca broni jest obowiązany zarejestrować ją w ciągu 5 dni od dnia nabycia. Naruszenie tego terminu, a tym samym obowiązku rejestracji, jest więc przesłanką do odmowy wydania pozwolenia na broń. Pozostałe opcje, choć mogą stanowić inne naruszenia prawa, nie są bezpośrednio wymienione w art. 17 ust. 1 UoBiA jako podstawy do odmowy wydania pozwolenia na broń w kontekście naruszenia warunków, o których mowa w tym przepisie.

Podstawa prawna

Art. 17 UoBiA:

1. Właściwy organ Policji może odmówić wydania pozwolenia na broń osobie, która naruszyła:
1) warunki określone w pozwoleniu na broń, o których mowa w art. 10 ust. 7;
2) obowiązek rejestracji broni, o którym mowa w art. 13 ust. 1;
3) obowiązek zawiadomienia o utracie broni, o którym mowa w art. 25;
4) obowiązek zawiadomienia o zmianie miejsca stałego pobytu, o którym mowa w art. 26;
5) zasady przechowywania oraz ewidencjonowania broni i amunicji oraz ich noszenia, o których mowa w art. 32.

2. Właściwy organ Policji może odmówić wydania pozwolenia na broń osobie, której cofnięto pozwolenie na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 4.

3. Właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń osobie, która nie zdała egzaminu, o którym mowa w art. 16 ust. 1.

3a. (uchylony)

4. Właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń osobie, która nie przedstawiła orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, o którym mowa w art. 15 ust. 3.

---

Przygotuj się na EgzaminWPA.pl

---

Przygotuj się na EgzaminWPA.pl

Cofnięcie pozwolenia na broń: Kiedy Policja działa?

Pozwolenie na broń to przywilej, który wiąże się z szeregiem obowiązków i ścisłym przestrzeganiem przepisów prawa. Naruszenie tych zasad może skutkować cofnięciem uprawnień. Zrozumienie, jakie zachowania prowadzą do utraty pozwolenia, jest kluczowe dla każdego posiadacza broni palnej.

Pytanie

Właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano: (art. 18 ust. 1 uobia)

• A: przemieszcza się z rozładowaną bronią, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego
• B: nosi broń znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego
• C: wszystkie odpowiedzi są prawidłowe

Prawidłowa odpowiedź

C: wszystkie odpowiedzi są prawidłowe

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji (uobia), właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, „przemieszcza się z rozładowaną bronią albo nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego”. Przepis ten wyraźnie wskazuje na dwie alternatywne sytuacje, w których dochodzi do cofnięcia pozwolenia: przemieszczanie się z rozładowaną bronią w stanie po użyciu wskazanych substancji LUB noszenie broni w takim stanie. Obie opcje (A i B) opisują sytuacje objęte tym przepisem, dlatego prawidłową odpowiedzią jest C, obejmująca wszystkie wymienione możliwości.

Podstawa prawna

Art. 18 UoBiA:

1. Właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano: 2026-01-23
1) nie przestrzega warunków określonych w pozwoleniu na broń, o których mowa w art. 10 ust. 7;
2) należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2–6;
2a) (uchylony)
3) naruszyła obowiązek zawiadomienia o utracie broni, o którym mowa w art. 25;
4) przemieszcza się z rozładowaną bronią albo nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego.

2. Przepisy ust. 1 pkt 2–4 stosuje się odpowiednio do osób dopuszczonych do posiadania broni, o których mowa w art. 30 ust. 1.

3. Osobom posiadającym zarejestrowaną broń pneumatyczną w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2–4, unieważnia się kartę rejestracyjną broni.

4. Właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania.

5. Właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie:
1) obowiązku rejestracji broni, o którym mowa w art. 13 ust. 1;
2) obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3–5 oraz art. 19a ust. 4;
3) obowiązku zawiadomienia właściwego organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu, o którym mowa w art. 26;
4) zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32;
5) wymogu uzyskania zgody na wywóz broni i amunicji za granicę, o którym mowa w art. 38;
6) zasady, o której mowa w art. 45;
7) zakazu użyczania broni osobie nieupoważnionej.

6. Przepisy ust. 5 pkt 2–3 i 6 stosuje się odpowiednio do osób posiadających dopuszczenie do posiadania broni.

7. Osobom posiadającym zarejestrowaną broń pneumatyczną w przypadkach, o których mowa w ust. 5 pkt 2–6, można unieważnić kartę rejestracyjną broni.

8. Osoba, której cofnięto pozwolenie na broń, dopuszczenie do posiadania broni lub której unieważniono kartę rejestracyjną broni, jest zobowiązana – w terminie 7 dni od dnia otrzymania ostatecznej decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni lub unieważnienia karty – zwrócić dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni i amunicji do właściwego organu Policji.

---

Przygotuj się na EgzaminWPA.pl

---

Przygotuj się na EgzaminWPA.pl

Ważna przyczyna posiadania broni do celów sportowych: Co mówi ustawa?

Pozyskanie pozwolenia na broń do celów sportowych wiąże się z koniecznością spełnienia określonych warunków prawnych. Przepisy dokładnie precyzują, co uznaje się za „ważną przyczynę” posiadania takiej broni, kładąc nacisk na udokumentowane członkostwo, kwalifikacje i licencje. Zrozumienie tych wymogów jest kluczowe dla każdego, kto ubiega się o pozwolenie.

Pytanie

Za ważną przyczynę posiadania broni do celów sportowych uważa się w szczególności: (art. 10. ust. 3 uobia)

• A: udokumentowane uczestnictwo w strzeleckich zawodach sportowych
• B: posiadanie zezwolenia właściwego polskiego związku strzeleckiego na udział w strzeleckich zawodach sportowych
• C: udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych oraz licencji właściwego polskiego związku strzeleckiego

Prawidłowa odpowiedź

C: udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych oraz licencji właściwego polskiego związku strzeleckiego

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji (UoBiA), za ważną przyczynę posiadania broni do celów sportowych uważa się udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b UoBiA, oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego. Odpowiedź C jest jedyną, która zawiera wszystkie wymienione przez ustawodawcę elementy, niezbędne do spełnienia wymogu „ważnej przyczyny” w przypadku ubiegania się o pozwolenie na broń do celów sportowych.

Podstawa prawna

Art. 10 UoBiA:

1. Właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni.

2. Pozwolenie na broń wydaje się w szczególności w celach:
1) ochrony osobistej;
2) ochrony osób i mienia;
3) łowieckich;
4) sportowych;
5) rekonstrukcji historycznych;
6) kolekcjonerskich;
7) pamiątkowych;
8) szkoleniowych.

3. Za ważną przyczynę, o której mowa w ust. 1, uważa się w szczególności:
1) stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia – dla pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej, osób i mienia;
2) posiadanie uprawnień do wykonywania polowania, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów – dla pozwolenia na broń do celów łowieckich;
3) udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b, oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego – dla pozwolenia na broń do celów sportowych; 2026-01-23
4) udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu, którego statutowym celem jest organizowanie rekonstrukcji historycznych oraz zaświadczenie potwierdzające czynny udział w działalności statutowej – dla pozwolenia na broń do celów rekonstrukcji historycznych;
5) udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze kolekcjonerskim – dla pozwolenia na broń do celów kolekcjonerskich;
6) udokumentowane nabycie broni w drodze spadku, darowizny lub wyróżnienia – dla pozwolenia na broń do celów pamiątkowych;
7) posiadanie uprawnień, określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim oraz udokumentowane zarejestrowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich – dla pozwolenia na broń do celów szkoleniowych.

3a. Za ważną przyczynę posiadania broni dla pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej, osób i mienia uważa się także chęć wzmocnienia potencjału obronnego Rzeczypospolitej Polskiej zadeklarowaną przez funkcjonariusza Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Służby Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Celno-Skarbowej, Służby Więziennej, funkcjonariusza innej państwowej formacji uzbrojonej oraz żołnierza zawodowego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada przydzieloną mu broń służbową, a także osobę pełniącą terytorialną służbę wojskową co najmniej dwa lata.

4. Pozwolenie na broń, wydane w celach, o których mowa w ust. 2, uprawnia do posiadania następujących rodzajów broni i amunicji do niej:
1) do celów ochrony osobistej:
a) broni palnej: bojowej, gazowej, alarmowej w postaci pistoletów lub rewolwerów centralnego zapłonu o kalibrach od 6 mm do 12 mm,
b) przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej o średniej wartości prądu w obwodzie przekraczającej 10 mA,
c) miotaczy gazu obezwładniającego;
2) do celów ochrony osób lub mienia:
a) broni, o której mowa w pkt 1,
b) pistoletów sygnałowych,
c) pistoletów maszynowych o kalibrze od 6 mm do 12 mm,
d) strzelb powtarzalnych o kalibrze wagomiarowym 12, 2026-01-23
e) karabinków samoczynnych o kalibrze od 5,45 mm do 7,62 mm;
3) do celów łowieckich – broni dopuszczonej do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów;
4) do celów sportowych – broni palnej:
a) bocznego zapłonu z lufami gwintowanymi, o kalibrze do 6 mm,
b) centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi, o kalibrze do 12 mm,
c) gładkolufowej,
d) przystosowanej do strzelania wyłącznie przy pomocy prochu czarnego (dymnego);
5) do celów szkoleniowych – broni, o której mowa w pkt 1–4;
6) do celów rekonstrukcji historycznych – broni alarmowej albo innej broni palnej, konstrukcyjnie przeznaczonej do strzelania wyłącznie amunicją ślepą, w tym samoczynnej;
7) do celów kolekcjonerskich lub pamiątkowych – broni, o której mowa w pkt 1–6.

5. Pozwolenie na broń, o którym mowa w ust. 1, nie może być wydane, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 2, na broń szczególnie niebezpieczną w postaci:
1) samoczynnej broni palnej, zdolnej do rażenia celów na odległość;
2) broni palnej wytworzonej lub przerobionej w sposób pozwalający na zatajenie jej przeznaczenia, a także broni imitującej inne przedmioty;
3) broni palnej wyposażonej w tłumik huku lub przystosowanej do strzelania z użyciem tłumika huku, z wyłączeniem pozwolenia na broń do celów łowieckich;
4) broni palnej, której nie można wykryć przy pomocy urządzeń przeznaczonych do kontroli osób i bagażu.

Zmiana w ust. 5a
5a. Broń, o której mowa w ust. 5 pkt 3, posiadana na podstawie pozwolenia na w art. 10 wejdzie w życie z dn. broń do celów łowieckich może być używana wyłącznie do wykonywania odstrzału 18.03.2026 r. (Dz. sanitarnego z nakazu wydanego na podstawie przepisów o [ochronie zdrowia zwierząt U. z 2025 r. poz. 1795). oraz zwalczaniu chorób zakaźnych] <zdrowiu> zwierząt.

6. Zabronione jest posiadanie amunicji szczególnie niebezpiecznej w postaci:
1) amunicji z pociskami wypełnionymi materiałami wybuchowymi, zapalającymi albo innymi substancjami, których działanie zagraża życiu lub zdrowiu oraz pocisków do takiej amunicji;
2) amunicji z pociskami pełnopłaszczowymi zawierającymi rdzeń wykonany z materiału twardszego niż stop ołowiu; 2026-01-23
3) amunicji z pociskami podkalibrowymi, z płaszczem lub elementem wiodącym wykonanym z tworzyw sztucznych, z wyłączeniem amunicji przeznaczonej do strzelania z broni gładkolufowej;
4) amunicji wytworzonej niefabrycznie, w tym także takiej, do której wytworzenia wykorzystywane są fabrycznie nowe elementy amunicji, z wyłączeniem amunicji wytwarzanej na własny użytek przez osoby posiadające pozwolenie na broń myśliwską, sportową lub kolekcjonerską.

7. Właściwy organ Policji może w pozwoleniu na broń ograniczyć lub wykluczyć możliwość jej noszenia, co potwierdza się w legitymacji posiadacza broni.

8. Zabrania się noszenia broni posiadanej na podstawie pozwolenia do celów kolekcjonerskich lub pamiątkowych bez zgody właściwego organu Policji.

9. W rozumieniu ustawy noszenie broni oznacza każdy sposób przemieszczania załadowanej broni przez osobę posiadającą broń.

---

Przygotuj się na EgzaminWPA.pl

---

Przygotuj się na EgzaminWPA.pl

Odwołanie od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego: Prawa i Procedury

Kandydaci ubiegający się o pozwolenie na broń muszą przejść przez szczegółowe badania lekarskie i psychologiczne. Ich wyniki są wiążące, jednak polskie prawo przewiduje możliwość odwołania się od wydanego orzeczenia. Zrozumienie tej procedury jest kluczowe dla każdego, kto napotkał negatywne orzeczenie i chce dochodzić swoich praw.

Pytanie

Od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego przysługuje odwołanie: (art. 15h ust. 1 uobia)

• A: nie przysługuje odwołanie
• B: wnoszone ustnie
• C: wnoszone na piśmie

Uzasadnienie

Zgodnie z Art. 15h ust. 1 Ustawy o broni i amunicji, od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego przysługuje odwołanie. Ta informacja jednoznacznie eliminuje odpowiedź A. Aby poznać prawidłową formę wniesienia odwołania, musimy sięgnąć do Art. 15h ust. 3 UoBiA, który precyzuje, że odwołanie wnosi się na piśmie. Należy to zrobić w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia, za pośrednictwem lekarza lub psychologa, który wydał pierwotne orzeczenie, do innego wybranego, uprawnionego specjalisty. Odwołanie musi również zawierać uzasadnienie.

Podstawa prawna

Art. 15h UoBiA:
1. Od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego przysługuje odwołanie.
2. Odwołanie przysługuje osobie ubiegającej się oraz komendantowi wojewódzkiemu Policji właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby.
3. Odwołanie wnosi się na piśmie w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia, za pośrednictwem lekarza albo psychologa, który wydał orzeczenie, do innego wybranego lekarza upoważnionego albo psychologa upoważnionego. Odwołanie powinno zawierać uzasadnienie.
4. Lekarz albo psycholog, za pośrednictwem którego jest wnoszone odwołanie, przekazuje je wraz z dokumentacją badań do wybranego przez odwołującego się innego lekarza upoważnionego albo psychologa upoważnionego w terminie 3 dni od dnia otrzymania odwołania.
5. Badanie w trybie odwołania przeprowadza się w terminie 30 dni od dnia otrzymania odwołania.
6. Koszty badania lekarskiego lub psychologicznego ponosi odwołujący się.
7. Orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne.

---

Przygotuj się na EgzaminWPA.pl

---

Przygotuj się na EgzaminWPA.pl

Bezpieczeństwo przede wszystkim: Kto nie otrzyma pozwolenia na broń w Polsce?

W Polsce posiadanie broni palnej jest ściśle regulowane, a proces uzyskania pozwolenia na broń jest złożony i wymaga spełnienia wielu kryteriów. Celem tych przepisów jest zapewnienie bezpieczeństwa zarówno osobie ubiegającej się o pozwolenie, jak i całemu społeczeństwu. Prawo precyzuje, kto może, a kto nie może posiadać broni. Przyjrzyjmy się jednemu z kluczowych aspektów.

Pytanie, które często pojawia się w kontekście pozwoleń na broń, brzmi:

„Pozwolenia na broń nie wydaje się osobom: (art. 15 ust. 1 uobia)”

Oto proponowane odpowiedzi:

• A: o obniżonej sprawności fizycznej
• B: wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego
• C: niemającym ukończonych 24 lat

Prawidłowa odpowiedź na to pytanie to:

B: wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego

Dlaczego ta odpowiedź jest poprawna?

Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (UoBiA) jasno określa warunki, jakie musi spełnić osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń. Artykuł 15 ust. 1 wymienia szereg przesłanek negatywnych, czyli sytuacji, w których pozwolenie na broń nie zostanie wydane. Wśród nich, w punkcie 3, wyraźnie wskazano osoby „wykazujące istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego”. Jest to kluczowy element oceny zdolności do bezpiecznego posługiwania się bronią, mający na celu ochronę przed potencjalnymi zagrożeniami wynikającymi z nieodpowiedzialnego użycia broni.

Warto również zauważyć, że pozostałe opcje są nieprawidłowe lub niedokładne. Odpowiedź A, „o obniżonej sprawności fizycznej”, jest zbyt ogólna i prawo mówi raczej o „znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej” (punkt 2 Art. 15 ust. 1). Odpowiedź C, „niemającym ukończonych 24 lat”, jest błędna, ponieważ prawo wskazuje na minimalny wiek 21 lat (punkt 1 Art. 15 ust. 1), z możliwością obniżenia do 18 lat w pewnych przypadkach (Art. 15 ust. 2).

Prawo: Art. 15 UoBiA

Art. 15 UoBiA:

1. Pozwolenia na broń nie wydaje się osobom:

1) niemającym ukończonych 21 lat, z zastrzeżeniem ust. 2;

2) z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2123 oraz z 2023 r. poz. 1972), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej;

3) wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego;

4) uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych;

5) nieposiadającym miejsca stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

6) stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego:

a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe,

b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo:

– przeciwko życiu i zdrowiu,

– przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia.

2. Na wniosek szkoły, organizacji sportowej, Polskiego Związku Łowieckiego, stowarzyszenia obronnego pozwolenie może być wydane osobie mającej ukończone 18 lat, jednakże tylko na broń służącą do celów sportowych lub łowieckich.

3. Osoba, która występuje z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń, lub osoba, która zgłasza do rejestru broń pneumatyczną, przedstawiają właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne, stwierdzające, że nie należą do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2–4, i potwierdzające, że mogą dysponować bronią, wydane przez lekarza upoważnionego i psychologa upoważnionego, nie wcześniej niż 3 miesiące przed dniem złożenia wniosku.

4. Osoba posiadająca pozwolenie na broń wydane w celu określonym w art. 10 ust. 2 pkt 1 i 2 obowiązana jest raz na 5 lat przedstawić właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne, o których mowa w ust. 3, wystawione nie wcześniej niż 3 miesiące przed upływem tego terminu. W przypadku wydania orzeczenia stwierdzającego, że należy ona do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2–4 i że nie może dysponować bronią, lekarz upoważniony lub psycholog upoważniony są obowiązani zawiadomić o tym właściwy organ Policji.

4a. Przepisów ust. 3 i 4 nie stosuje się do pracowników podmiotów wskazanych w art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2 wpisanych na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, o której mowa w art. 26 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2021 r. poz. 1995), ubiegających się lub posiadających dopuszczenie do posiadania broni, którzy przedstawiają orzeczenia lekarskie wydane w trybie przepisów ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia.

5. W przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2–4, właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń. W przypadku wydania negatywnego orzeczenia lekarz lub psycholog zobowiązany jest zawiadomić o tym właściwy organ Policji.

6. Przepisy ust. 3 i 4 nie dotyczą funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Służby Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby CelnoSkarbowej, Służby Więziennej oraz funkcjonariuszy innych państwowych formacji uzbrojonych i żołnierzy zawodowych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów posiadają przydzieloną im broń służbową.

7. (uchylony)

8. Koszty związane z wydaniem orzeczeń, o których mowa w ust. 3–5, ponosi osoba poddana badaniu.

9. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz stanów chorobowych i zaburzeń funkcjonowania psychologicznego, o których mowa w ust. 1 pkt 2–4, wykluczających możliwość wydania pozwolenia na broń, rejestracji broni, biorąc pod uwagę uniemożliwienie wydania pozwolenia na broń lub karty rejestracyjnej broni pneumatycznej osobom niedającym rękojmi bezpiecznego posługiwania się bronią.

Podsumowanie

Rygorystyczne wymogi dotyczące zdrowia psychicznego są fundamentem bezpieczeństwa w obszarze posiadania broni. Przepisy UoBiA są precyzyjne i mają na celu wykluczenie osób, które z różnych względów, w tym ze względu na stan psychologiczny, mogłyby stanowić zagrożenie. To pokazuje, jak poważnie traktuje się kwestię odpowiedzialności związanej z posiadaniem broni palnej w Polsce, stawiając bezpieczeństwo publiczne na pierwszym miejscu.

---

Przygotuj się na EgzaminWPA.pl